Φυσική δραστηριότητα και κακοήθεις νεοπλασίες

piramida_fkΗ προστατευτική επίδραση της φυσικής δραστηριότητας (ΦΔ)-σε αντίθεση με τον καθιστικό τρόπο ζωής,  στη συνολική θνησιμότητα/τα καρδιαγγειακά νοσήματα/το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 /την οστεοπόρωση, έχει ήδη αναδειχθεί στη σχετική βιβλιογραφία. Προστατευτική επίδραση της ΦΔ στην επίπτωση και θνησιμότητα από κακοήθεις νεοπλασίες έχει επίσης διαπιστωθεί σε σοβαρές μελέτες  και τα σχετικά δεδομένα έχουνανακοινωθεί σε έκθεση του World Cancer Research Fund.

Σαν ΦΔ ορίζεται <κάθε κίνηση των σκελετικών μυών>. Διακρίνεται σε α)Εργασιακή β)Οικιακή γ)Κατά τη μετακίνηση  δ)Ψυχαγωγική-αθλητική, και χαρακτηρίζεται  από την ένταση με την οποία εξασκείται και η οποία αυξάνει την ενεργειακή κατανάλωση σε σχέση με τον βασικό μεταβολισμό. Με βάση την ένταση, κάθε σωματική δραστηριότητα διακρίνεται σε έντονη, pyramidaμέτριας έντασης, χαμηλής έντασης και καθιστική. 

 Συσχέτιση ΦΔ και κακοήθων νεοπλασιών:

1)Παχύ έντερο: Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις για την προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στον καρκίνο του παχέος εντέρου, με εξαίρεση τον καρκίνο του ορθού, για τον οποίο τα δεδομένα είναι ασαφή. Αποτελέσματα μετα-αναλύσεων έδειξαν ότι υψηλότερα σε σχέση με χαμηλότερα επίπεδα ΦΔ μειώνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του παχέος εντέρου κατά 20–25% , ενώ η μείωση αυτή ισχύει τόσο για σωματική δραστηριότητα στο πλαίσιο της εργασίας όσο και κατά τον ελεύθερο χρόνο. Μηχανισμοί που ενδεχομένως ερμηνεύουν τη σχέση αυτής περιλαμβάνουν τη μείωση της αντοχής στην ινσουλίνη και την επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στο μεταβολισμό ενδογενών στεροειδών ορμονών.

2)Μετεμμηνοπαυσιακός καρκίνος του μαστού: Υψηλά σε σχέση με χαμηλά επίπεδα συνολικής σωματικής δραστηριότητας όσο και σωματικής δραστηριότητας κατά την εργασία και κατά τον ελεύθερο έχουν συσχετισθεί επανειλημμένα με χαμηλότερο κίνδυνο για ανάπτυξη μετεμμηνοπαυσιακού καρκίνου του μαστού: η αναφερόμενη μείωση του κινδύνου κυμαίνεται από 3% έως περισσότερο από 20% . Μηχανισμοί που έχουν αναφερθεί ως εμπλεκόμενοι αφορούν την ευεργετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στο σωματικό λίπος, το μεταβολισμό ενδογενών στεροειδών ορμονών και στη γενικότερη ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Υπάρχουν περιορισμένες ενδείξεις ότι η σχέση σωματικής δραστηριότητας και καρκίνου του μαστού τροποποιείται με βάση την παρουσία παχυσαρκίας και διαφοροποιείται ανάλογα με την έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων.

3)Καρκίνος του ενδομητρίου : Αποτελέσματα πρόσφατης μετα-ανάλυσης προοπτικών μελετών υπολογίζουν μείωση της επίπτωσης του καρκίνου του ενδομητρίου για υψηλά σε σχέση με χαμηλά επίπεδα ΦΔ κατά περίπου 20%, τόσο κατά την εργασία όσο και κατά τον ελεύθερο χρόνο . Οι πιθανοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στη σχέση σωματικής δραστηριότητας και καρκίνου του ενδομητρίου είναι παρόμοιοι με εκείνους που αναφέρθηκαν για τη σχέση σωματικής δραστηριότητας και καρκίνου του μαστού.

 4)Άλλες κακοήθεις νεοπλασίες: Υπάρχουν αντικρουόμενες ενδείξεις σχετικά με την προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στην επίπτωση του προεμμηνοπαυσιακού καρκίνου του μαστού. Ανάλογες είναι και οι ενδείξεις για τη μείωση της επίπτωσης του καρκίνου του πνεύμονα, για τον οποίο όμως τα δεδομένα τίθενται περισσότερο υπό αμφισβήτηση, καθώς δεν έχουν επισημανθεί πιθανοί μηχανισμοί που να εξηγούν τη σχέση αυτή και, κυρίως, η συγχυτική επίδραση του καπνίσματος δεν έχει συνεκτιμηθεί σε αρκετές από τις μελέτες αυτές. Για τον καρκίνο του παγκρέατος μετα-ανάλυση 28 μελετών ανέδειξε μείωση της επίπτωσης της νόσου για υψηλά επίπεδα της συνολικής σωματικής δραστηριότητας. Ωστόσο, η εμφανής ετερογένεια μεταξύ των μελετών αυτών δυσχεραίνει την εξαγωγή πειστικών συμπερασμάτων. Τέλος, για τον καρκίνο του προστάτη οι ενδείξεις είναι ακόμη περιορισμένες και αφορούν ενδεχόμενη προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας κατά των επιθετικών μορφών της νόσου.

ΣυμπέρασμαΣύμφωνα με την Π.Ο.Υ οι ενδείξεις για την προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας θεωρούνται ισχυρές γιά τονκαρκίνο του παχέος εντέρου ,πειστικές γιά τον καρκίνο του ενδομητρίου και πολύ πιθανές γιά τον  μετεμμηνοπαυσιακό καρκίνο μαστού. Σχετικά με τον προεμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού, τον καρκίνο του πνεύμονα και του παγκρέατος οι ενδείξεις είναι λιγότερο ισχυρές. Σημειώνεται ότι οι ενδείξεις για την προστατευτική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας αφορούν κάθε είδος της (κατά την εργασία, κατά τον ελεύθερο χρόνο κτλ) και η επίδραση φαίνεται να αυξάνει σε συνάρτηση με την αύξηση του επιπέδου σωματικής δραστηριότητας.

10CB3ED7B270E514905EAD512279Αλλος ένας ισχυρός λόγος λοιπόν για να σηκωθούμε από τον καναπέ!!! (www.nikmara.wordpress.com. 7/11/12,8/8/13).

*Το άρθρο βασίσθηκε σε στοιχεία της Κας Χ.Μπάμιας, Επ.Καθ/τριας Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής, ΕΚΠΑ, από το ενημερωτικό δελτίο του ΚΕΕΛΠΝΟ, 11/01/14

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s