Νεώτερα για την φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

Σύμφωνα με την Π.Ο.Υ η παχυσαρκία είναι η 5η αιτία θανάτου παγκοσμίωςμετά από την αρτηριακή υπέρταση , το κάπνισμα, τον σακχαρώδη διαβήτη και την έλλειψη φυσικής δραστηριότητας’ έχει προσλάβει επιδημικό χαρακτήρα στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες και το οικονομικό κόστος διαχείρισης  της είναι τεράστιο. Η έρευνα για την αντιμετώπισή της είναι συνεχής, αν και δεν συμβαίνει το ίδιο με την προσπάθεια πρόληψης. Τα τελευταία χρόνια εχουν υπάρξει σημαντικά βήματα για την χειρουργική θεραπεία με την ανάπτυξη και εξάπλωση των βαριατρικών επεβάσεων, ενώ αντίθετα δεν έχουν ανευρεθεί αποτελεσματικά και ταυτόγχρονα  ασφαλή φάρμακα.

Πρόσφατα στις Η.Π.Α έλαβε έγκριση  κυκλοφορίας το Qsymia( πρώην Qnexa- ViVus,California) που είναι  συνδυασμός δύο φαρμάκων ήδη υπαρχόντων στην αγορά- του αντιεπιληπτικού Topiramate-topamac που αυξάνει την αποστροφή στην γεύση και του αμφεταμινούχου phentermine που καταστέλλει την όρεξη. Είναι αποτελεσματικό, με μείωση (και διατήρηση) του σωματικού βάρους κατά 10% στο 6μηνο και βελτίωση επιπέδων σακχάρου-αρτηριακής πίεσης και χοληστερίνης’ σαν παρενέργειες αναφέρονται παραισθησίες,καταθλιπτικά συμπτώματα, δυσκοιλιότητα, τερατογένεση στην κύηση και( με ερωτηματικό ακόμα ) καρδιαγγειακές επιπτώσεις.

Ας ελπίσουμε να μην αποτελέσει έναν ακόμη κρίκο στη αλυσίδα των πολλά υποσχόμενων φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας με κεντρική δράση  ,τα οποία όμως αποσύρθηκαν λόγω παρενεργειών.

Στην 3η διεθνή συνάντηση γιά την κοιλιακή παχυσαρκία (ICAO, Quebec-Canada) παρουσιάστηκαν και  οι εξής δύο σημαντικότατες ανακοινώσεις:

1) Εξετάσθηκε ομάδα 130 ανδρών μέσης ηλικίας 58 ετών (κυρίως με αυξημένο σωματικό βάρος) με υπογοναδισμό- στυτική δυσλειτουργία-χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης, οι οποίοι έλαβαν θεραπευτικά ενδομυικά τεστοστερόνη ανά 3μηνο για 4,7 χρόνια’ όλοι έχασαν βάρος- κατά μ.ο 14,7 χγρ  και 13% του βάρους τους. Η χαμηλή τεστοστερόνη σχετίζεται με μειωμένη φυσική  δραστηριότητα και ενεργητικότητα με αποτέλεσμα η συστηματική χορηγησή της να οδηγεί σε αύξηση μυικού ιστού και μεταβολικού ρυθμού-ελάττωση του λιπώδους ιστού- μείωση του βάρους. Ταυτόγχρονα επειδή ο λιπώδης ιστός καταστέλλει την παραγωγή  τεστοστερόνης, η επιτυγχανόμενη μείωσή του  έχει σαν συνέπεια την αύξηση παραγωγής ενδογενούς τεστοστερόνης που οδηγεί πιθανώς σε  απεξάρτηση από την εξωγενή χορήγηση.

2) Παχύσαρκοι διαβητικοί ασθενείς έλαβαν σαν θεραπεία υποδόρια το σκεύασμα λιραγλουτίδη (που διεγείρει την μεταγευματική  έκκριση ινσουλίνης)΄ όλοι οι ασθενείς βελτίωσαν τις παραμέτρους του διαβήτη αλλά ταυτόγχρονα έχασαν  βάρος και μειώθηκε η περίμετρος οσφύος, δείχνοντας έτσι ότι το φάρμακο έχει και άλλες δράσεις πλην της αντιδιαβητικής.

Φαίνεται λοιπόν ότι προστίθενται στη φαρέτρα των όπλων κατά της παχυσαρκίας νέα αλλά και παλαιότερα σκευάσματα, ελπίζοντας έτσι στην αποτελεσματικότερη καταπολέμησή της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s